شمشیرمی کشد به سرخود غنیم ما

چون سایه سر به خاک ادب واکشیده ایم

از زیر پای ما نکشدکس گلیم ما

میدان حیرت صف آیینه رفته ایم

آغوشها به حسرت دیدار بازکرد

زخم دل به تیغ تغافل دو نیم ما

شد عمرهاکه از نظر اعتبار خلق