شد عمرهاکه از نظر اعتبار خلق

شمشیرمی کشد به سرخود غنیم ما

آغوشها به حسرت دیدار بازکرد

زخم دل به تیغ تغافل دو نیم ما

غلتان گذشت گوهر اشک یتیم ما

بیدل زبس که مغتنم باغ فرصتیم

گل سینه می درد به وداع نسیم ما