گاه در چشم تر وگه برمژه گاهی به خاک

ازنی مژگان خود چون چشم خس پوشیم ما

بحر هم نتواند از ماکرد رفع تشنگی

جوهریم آب از دم شمشیر می نوشیم ما

همچو اشک ناامیدی خانه بردوشیم ما

شوخ چشمی نیست کار ما به رنگ آینه

چون حیا پیراهنی از عیب می پوشیم ما