همچو اشک ناامیدی خانه بردوشیم ما

بحر هم نتواند از ماکرد رفع تشنگی

جوهریم آب از دم شمشیر می نوشیم ما

گاه در چشم تر وگه برمژه گاهی به خاک

شوخ چشمی نیست کار ما به رنگ آینه

چون حیا پیراهنی از عیب می پوشیم ما

چشمه بیتابی اشکیم ز توفان شوق