چون حیا پیراهنی از عیب می پوشیم ما

گاه در چشم تر وگه برمژه گاهی به خاک

همچو اشک ناامیدی خانه بردوشیم ما

شوخ چشمی نیست کار ما به رنگ آینه

چشمه بیتابی اشکیم ز توفان شوق

با نفس پر می زنیم وناله می جوشیم ما

مرکزگوهر برون گرد خط گرداب نیست