نردبان چاک دل تا قصرگردون بردن است

همچو اشک ازکاروان لغزش پاییم ما

بیخودی عمری ست ازدل می کشد رخت نفس

تا برون خود جهانی دیگر آراییم ما

چون سحر از خویش آسان برنمی آییم ما

گوشه آرام دیگر ازکجا یابد کسی

چون نفس در خانه دل هم نمی پاییم ما