فدای طرز خرامت ز خویش رفتن ما

زبان ناله ببستیم زین ادب که مباد

تبسم توکشد ننگ لب گزیدن ما

عیان نشد زکجا مست جلوه می آیی

به شکر عجز چه مقدار دانه نازکند

بلندکرد سر ما ز پا فتادن ما

فغان که داد رهایی نداد وحشت هم