فغان که داد رهایی نداد وحشت هم

فدای طرز خرامت ز خویش رفتن ما

به شکر عجز چه مقدار دانه نازکند

بلندکرد سر ما ز پا فتادن ما

چو رنگ شمع قفس گشت پرگشادن ما

درتن ستمکده دل شکوه ای نکرد بلند

شکست چینی ومویی نخاست ازتن ما