چو رنگ شمع قفس گشت پرگشادن ما

به شکر عجز چه مقدار دانه نازکند

بلندکرد سر ما ز پا فتادن ما

فغان که داد رهایی نداد وحشت هم

درتن ستمکده دل شکوه ای نکرد بلند

شکست چینی ومویی نخاست ازتن ما

چودشت تنگی اخلاق زیب مشرب نیست