درتن ستمکده دل شکوه ای نکرد بلند

بلندکرد سر ما ز پا فتادن ما

فغان که داد رهایی نداد وحشت هم

چو رنگ شمع قفس گشت پرگشادن ما

شکست چینی ومویی نخاست ازتن ما

چودشت تنگی اخلاق زیب مشرب نیست

جبین گرفته به دست گشاده دامن ما