شبنم صفت زغنچه بس است آشیان ما

این رشته تا به حشر مبینادکوتهی

شمعی ست درگرفته نامت زبان ما

چشم تری به گوشه دل واخزیده ایم

شمع از حدیث شعله نبرد هست صرفه ای

آتش مزن به خویش ، مشوترجمان ما

لخت جگر به دیده ما رنگ اشک ریخت