لخت جگر به دیده ما رنگ اشک ریخت

شبنم صفت زغنچه بس است آشیان ما

شمع از حدیث شعله نبرد هست صرفه ای

آتش مزن به خویش ، مشوترجمان ما

یاقوت آب گشته طلب کن ز کان ما

از درد نارسایی پرواز ما مپرس

چون نی گره شده ست به صد جا فغان ما