از درد نارسایی پرواز ما مپرس

آتش مزن به خویش ، مشوترجمان ما

لخت جگر به دیده ما رنگ اشک ریخت

یاقوت آب گشته طلب کن ز کان ما

چون نی گره شده ست به صد جا فغان ما

در شعله زار داغ هوا نیز آتش است

ای باد صبح نگذری از بوستان ما