ای باد صبح نگذری از بوستان ما

از درد نارسایی پرواز ما مپرس

چون نی گره شده ست به صد جا فغان ما

در شعله زار داغ هوا نیز آتش است

از رنگ رفته گرد سراغی پدید نیست

پی باخته ست وحشت خون روان ما

صبح نفس متاع جهان ندامتیم