ما را چو شمع باب گداز آفریده اند

در سرمه بال می زند امشب فغان ما

عرض کمال ما عرق آلود خجلت است

ابر است اگر بلند شود آسمان ما

یعنی ز مغز نرمتر است استخوان ما

شبنم صفت ز بسکه سبکبار می رویم

بوی گل است ناقه کش کاروان ما