یار در آغوش و نام او نمی دانم که چیست

خامشی مشکل که گردد مقطع دیوان ما

وحشت ما زین چمن محمل کش صدعبرت است

نشکند رنگی که چینش نیست در دامان ما

سادگی ختم است چون آیینه بر نسیان ما

در تپیدن گاه امکان شوخی نظاره ایم

از غباری می توان ره بست بر جولان ما