سادگی ختم است چون آیینه بر نسیان ما

وحشت ما زین چمن محمل کش صدعبرت است

نشکند رنگی که چینش نیست در دامان ما

یار در آغوش و نام او نمی دانم که چیست

در تپیدن گاه امکان شوخی نظاره ایم

از غباری می توان ره بست بر جولان ما

مدعا از دل به لب نگذشته می سوزد نفس