مغثنم دار ای شرر جولانگه آغوش سنگ

از غباری می توان ره بست بر جولان ما

مدعا از دل به لب نگذشته می سوزد نفس

اینقدر دارد خموشی آتش پنهان ما

تنگی فرضت بغل واکرده در میدان ما

جلوه درکار است و ما با خود قناعت کرده ایم

به که بر روی توباشد چشم ما حیران ما