تنگی فرضت بغل واکرده در میدان ما

مدعا از دل به لب نگذشته می سوزد نفس

اینقدر دارد خموشی آتش پنهان ما

مغثنم دار ای شرر جولانگه آغوش سنگ

جلوه درکار است و ما با خود قناعت کرده ایم

به که بر روی توباشد چشم ما حیران ما

بیدل از حیرت زبان درد دل فهمیدنی ست