تا سحرگشتن گریبان می درد عریان ما

گر به این وحشت دهدگرد جنون سامان ما

فیض ها می جوشد از خاک بهار بیخودی

صبح فرش است ازشکست رنگ در بستان ما

در تماشایت به رنگ شمع هرجا می رویم