فیض ها می جوشد از خاک بهار بیخودی

گر به این وحشت دهدگرد جنون سامان ما

تا سحرگشتن گریبان می درد عریان ما

صبح فرش است ازشکست رنگ در بستان ما

در تماشایت به رنگ شمع هرجا می رویم

دیده ما یک قدم پیش است از مژگان ما