زه شد به تارچرخ ز سستی کمان ما

چون سیل بیخودانه سوی بحر می رویم

آگه نه ایم دست که دارد عنان ما

ما را عجوز دهر دوتاکرد از فریب

از طبع شوخ این همه در بندکلفتیم

بستند چون شراربه سنگ آشیان ما

آه از غبار ماکه هواگیر شوق نیست