چون سبحه کوچه داد به زنار، دین ما

ناموس راز فقر و غنا در حجاب ماند

دامن به چیدنی نشکست آستین ما

جمعیت دل است مدارای کفر هم

خورشید درکنار و به شب غوطه خورده ایم

آه از سیاهی نظر دوربین ما

چون شمع پیش ازآن که شویم آشیان داغ