چون شمع پیش ازآن که شویم آشیان داغ

چون سبحه کوچه داد به زنار، دین ما

خورشید درکنار و به شب غوطه خورده ایم

آه از سیاهی نظر دوربین ما

آتش فتاده بود پسی انگبین ما

تاکی شود جنون نفسی فارغ ازتلاش

آیینه سوخت از نفس واپسین ما