تاکی شود جنون نفسی فارغ ازتلاش

آه از سیاهی نظر دوربین ما

چون شمع پیش ازآن که شویم آشیان داغ

آتش فتاده بود پسی انگبین ما

آیینه سوخت از نفس واپسین ما

خواهد به شکل قامت خم گشته برگشود

بسته ست زندگی کمر ما به کین ما