صبح هستی صررت چاک گریبان فناست

جز شکست دل چه خواهد بود مزد آه ما

غفلت کم فرصتی میدان لاف کس مباد

در صف آتش علمدار است برگ کاه ما

عمرها شد روز ما می جوشد از بیگاه ما

صرف نقصانیم دیگر ازکمال ما مپرس

عشق پرکرده ست آغوش هلال از ماه ما