دریاد جلوه تو دل از دست داده ایم

آشفتگی به زلف که واگرد راه ما

صاف طرب ز هستی مادردکلفت است

دارد نفس چو آینه روز سیاه ما

نو حیرت است آینه کم نگاه ما

زین باغ سعی شبنم ما داغ یاس برد

برگی نیافتیم که گردد پناه ما