برگی نیافتیم که گردد پناه ما

دریاد جلوه تو دل از دست داده ایم

نو حیرت است آینه کم نگاه ما

زین باغ سعی شبنم ما داغ یاس برد

از دستگاه آبله اقبال ما مپرس

درزیرپا شکست ضعیفی کلاه ما

چون اشک سردرآبله پیچیده می رویم