از دستگاه آبله اقبال ما مپرس

نو حیرت است آینه کم نگاه ما

زین باغ سعی شبنم ما داغ یاس برد

برگی نیافتیم که گردد پناه ما

درزیرپا شکست ضعیفی کلاه ما

چون اشک سردرآبله پیچیده می رویم

خاراست اگر همه مژه ریزی به راه ما