گرد صحرای ضعیفی گره دام وفاست

می چکد خون تحیر ز رگ و ریشه ما

یک نفس ساکن دامان حبابیم امروز

ورنه چون آب روانی ست همان پیشه ما

ناله دامن نفشاند ز نی بیشه ما

گر به تسلیم وفا پا فشرد طاقت عجز

باده از خون رگ سنگ کشد شیشه ما