گر به تسلیم وفا پا فشرد طاقت عجز

ورنه چون آب روانی ست همان پیشه ما

گرد صحرای ضعیفی گره دام وفاست

ناله دامن نفشاند ز نی بیشه ما

باده از خون رگ سنگ کشد شیشه ما

ازگل راز به مرغان هوس بو ندهد

غنچه خامشی گلشن اندیشه ما