جوهرتیغ بود خارو خس بیشه ما

می خورد خون نفس اندر دل غم پیشه ما

بس که چون شمع به غم نشوونما یافته ایم

شعله را موج طراوت شمرد ریشه ما

سختی دهر ز صبر دل ما زنهاری ست