شعله را موج طراوت شمرد ریشه ما

می خورد خون نفس اندر دل غم پیشه ما

جوهرتیغ بود خارو خس بیشه ما

بس که چون شمع به غم نشوونما یافته ایم

سختی دهر ز صبر دل ما زنهاری ست

آب شد طاقت سنگ ازجگر شیشه ما

قد خم گشه همان ناخن فرهاد غم است