هرقدم آه می کشد آبله در قفای ما

در غم جتسجوی رزق سودن دست داشتیم

آبلهرینخت دانه ای چند در آسیای ما

کاش به نقش پا رسیم تا به گذشته ها رسیم

دور بهار لاله ایم فرصت عیش ماکم ست

داغ شدیم وداغ هم گرم نکرد جای ما

در حرمی که آسمان سجده نیارد از ادب