عرق به جبهه دماند از نیاز پاشی ما

چه ظلم داشت درین انجمن تمیز فضول

که خودپرست عیان کرد خواجه تاشی ما

کسی مباد خجل از تعلق اغراض

در آتشیم چو شمع از ضعیفی طاقت

که رنگ رفته نجسته ست از حواشی ما

به هر زمین که فتادیم برنخاست غبار