در آتشیم چو شمع از ضعیفی طاقت

که خودپرست عیان کرد خواجه تاشی ما

کسی مباد خجل از تعلق اغراض

عرق به جبهه دماند از نیاز پاشی ما

که رنگ رفته نجسته ست از حواشی ما

به هر زمین که فتادیم برنخاست غبار

جهات تنگ شد از پهلوی فراشی ما