سعی طهارت دوام برد ز ما صفای دل

سر به هوا چو موی سر ریشه زد ازکدوی ما

ذوق تعین هوس ، رنج تعلق است و بس

می فشرد تکلف بند قباگلوی ما

کار تیممی نکرد خاک بسر وضوی ما

در پس زانوی ادب خشک بجا نشسته ایم

ننگ تری چراکشد موج گوهر سبوی ما