مدد از هیچ کس در موسم پیری نمی خواهم

دل سنگین ما خونین به طرف دامن مینا

حباب باده با ساغر نفس دزدیده می گوید:

که از چشم تو دارد نرگسستان گلشن مینا

که بس باشد مرا برکف عصای گردن مینا

تحیر در صفای امتیاز باده می لغزد

پری گویی عرق کرده ست در پیراهن مینا