مسیح وقت اگرکس باده را خواند عجب نبود

که ایمن از خزان باشد بهارگلشن مینا

زنام می ، زبانم مست و بیخود در دهان افتد

نگاهم رنگ می پیداکند از دیدن مینا

که هردم باده جان تازه بخشد در تن مینا

سلامت یک قلم در مرکزسنگ ست اگر دانی

شکست یاس می پیچد به خود بالیدن مینا