که هردم باده جان تازه بخشد در تن مینا

زنام می ، زبانم مست و بیخود در دهان افتد

نگاهم رنگ می پیداکند از دیدن مینا

مسیح وقت اگرکس باده را خواند عجب نبود

سلامت یک قلم در مرکزسنگ ست اگر دانی

شکست یاس می پیچد به خود بالیدن مینا

وداع معنی ات از لب گشودنهاست ای غافل