بهار نشئه ام ، عیش دماغم ، باده صافم

که حیرت می شود سیماب در آیینه مینا

همان خاک سیه اکنون لباس دل به بر دارد

صفا مفت است منگرکسوت پارینه مینا

مرا باید نشاندن در دل بی کینه مینا

ادب کوشید در ضبط خود وتعطیل شد نامش

به روز وصل ما ماند شب آدینه مینا