چوگردباد همین بسته ام کمر به هوا

به عافیتگه خاکسترم چو شعله سری ست

مباد ذوق فضولی کند خبر به هوا

نه مقصدی ست معین نه مطلبی منظور

جهان گرفت به رنگینی پر طاووس

غبار من که ندانم که داد سر به هوا

حدیث سرکشی از قامت بلندکه داشت