گه مایل دنیایم وگه طالب عقبا

ز آنسوست گناههاگرازین سوست الاها

فریادکه ما بیخبران گرسنه مردیم

با هر نفس ازخوان کرم بود صلاها

انداخت خیالت زکجایم به کجاها

از غنچه ورقهای گلم در نظر آمد

دل سوخت به جمعیت ازخویش جداها