معموره مار است به هر بام هواها

از غنچه ورقهای گلم در نظر آمد

دل سوخت به جمعیت ازخویش جداها

هرجاست سری خالی ازآشوب هوس نیست

مشکل که از این قافله تا حشر نشیند

مانند نفس کرد بروها و بیاها

کو دیرو حرم تا غم احرام توان خورد