مشکل که از این قافله تا حشر نشیند

دل سوخت به جمعیت ازخویش جداها

هرجاست سری خالی ازآشوب هوس نیست

معموره مار است به هر بام هواها

مانند نفس کرد بروها و بیاها

کو دیرو حرم تا غم احرام توان خورد

دوش هم خم گشت ز تکلیف رداها