چو مو نشو و نمایی دیده ام در پرده شبها

زهی سودایی شوق تو مذهبها و مشربها

به یادت آسمان سیر تپیدن جوش یاربها

مبادا از سرم کم سایه سودای گیسویت

جدا از اشک شد چشم سراب دشت حیرانی

همان خمیازه خشکی ست بی اطفال ، مکتبها

بس است از دود دل ، جوهرفروش آیینه داغم