همان خمیازه خشکی ست بی اطفال ، مکتبها

مبادا از سرم کم سایه سودای گیسویت

چو مو نشو و نمایی دیده ام در پرده شبها

جدا از اشک شد چشم سراب دشت حیرانی

بس است از دود دل ، جوهرفروش آیینه داغم

به غیر از شام مژگانی ندارد چشم کوکبها

به خاموشی توان شد ایمن از ایذای کج بحثان