به غیر از شام مژگانی ندارد چشم کوکبها

جدا از اشک شد چشم سراب دشت حیرانی

همان خمیازه خشکی ست بی اطفال ، مکتبها

بس است از دود دل ، جوهرفروش آیینه داغم

به خاموشی توان شد ایمن از ایذای کج بحثان

نفس دزدیدن است اینجا فسون نیش عقربها

به منع اضطراب عاشقان زحمت مکش ناصح