سوده کی گردد گهر ازکردش گردابها

رنجش روشن ضمیران لمعه تیغ است وبس

موج می گردد نمودار از شکست آبها

دانه دل راشکست ازآسیای چرخ نیست

کردغفلت جوش زدچندانکه واکردیم چشم

همچو مخمل بود در بیداری ما خوابها

مدعا بر باد رفت ازآمد و رفت نفس