که میدان پریدن تنگ شد بر چشم اخترها

سجود خاک راحت گرهوا جوشاند ازسرها

تپیدن محمل دریاکشد بر دوش گوهرها

شب هجرت به آن توفان غبارانگیخت آه من

شهید انتظار جلوه تیغ که ام یارب

که چون شمعم زیک گردن بلندی می کندسرها

در آن گلشن که نخل او علم گردد به رعنایی